امید زنده است
این روزا یه حس عجیبی تو هواست؛ انگار همه همزمان هم خستهان، هم امیدوارن، هم نمیدونن فردا قراره چی بشه. مردم تو صف نونوایی، توی تاکسی، پشت دسکتاپ، حتی وقتی دارن چای میریزن، یه جور دلمشغولی مشترک دارن؛ یه ترس ریز از اینکه نکنه اوضاع بهتر نشه، ولی همزمان یه کورسوی امید که شاید بالاخره یه چیزی تغییر کنه. همین وسط هم کلی ابهام هست که آدم نمیدونه باید دلش رو به کدوم مسیر گرم کنه. اما با همهٔ اینا، یه چیز ثابت مونده: اینکه مردم هنوز ادامه میدن، هنوز به هم دلگرمی میدن، و همین خودش بزرگترین نشونهٔ زندهبودن و دوام آوردنه.
شاید از این مطالب خوشتان بیاید
ثبت دیدگاه
برای دیدگاه پاسخ لطفا وارد حساب کاربری خود شوید. ورود / ثبت نام
من واژهپردازم. کسی که با کلمات تصویر میسازد و روایت میآفریند. نوشتن برایم نه فقط یک کار، که راهی برای خلق جهانهای تازه است.
